Puerto Natales, brama do parku
Puerto Natales to miasteczko, z którego organizuje się niemal każdą wizytę w Torres del Paine, około dwie i pół godziny autobusem od parku (bilety od około 8000-10 000 CLP w jedną stronę). To tutaj kupuje się ostatnie zapasy, odbiera wypożyczony sprzęt kempingowy i płaci wejściówkę do parku, zarządzaną przez CONAF, która w wysokim sezonie kosztuje około 30 000-40 000 CLP dla dorosłych cudzoziemców. Warto przyjechać z jedno-, dwudniowym zapasem czasu na wypadek opóźnień lotów lub autobusów. Większość podróżnych leci najpierw do Punta Arenas ze Santiago (lot trwa około 3 godzin), a potem jedzie trzygodzinnym autobusem do Puerto Natales.
Trasa W w 4-5 dni
W to najpopularniejszy trekking w parku, mniej więcej 60-70 km podzielone na trzy odnogi tworzące kształt litery: Valle Francés, Base Torres i sektor Grey. Większość pokonuje ją w 4 lub 5 dni, nocując w refugiach lub na kempingach między etapami. Wejście do Base Torres, około 9 godzin w obie strony z Refugio Chileno, kończy się na punkcie widokowym naprzeciw trzech granitowych wież — jednym z najczęściej fotografowanych krajobrazów Patagonii.
Rezerwacja refugiów i kempingów
Łóżko w refugio z pełnym wyżywieniem kosztuje od 60 000 do 90 000 CLP za noc, a miejsce na kempingu z własnym namiotem to około 10 000-15 000 CLP; wiele miejsc wynajmuje też namiot, śpiwór i matę za dodatkową opłatą. Rezerwacji dokonuje się bezpośrednio na stronach dwóch autoryzowanych operatorów i warto zamknąć ją z co najmniej trzy-, czteromiesięcznym wyprzedzeniem przed sezonem letnim na południowej półkuli.
Valle Francés i sektor Grey
Valle Francés oferuje widoki na lodowiec Francés oraz szczyty Paine Grande i Cuernos del Paine; podejście do punktu widokowego Británico dodaje około 7-8 godzin w obie strony z obozu Italiano. Na zachodnim krańcu trasy W leży lodowiec Grey, do którego dociera się pieszo lub katamaranem z Refugio Paine Grande, z biletem w jedną stronę za około 30 000-35 000 CLP i ograniczonymi kursami, które warto zarezerwować z wyprzedzeniem.
Trasa O, pełna pętla
Trasa O dodaje mniej uczęszczany sektor północny, wydłużając trekking do 7-9 dni i około 130 km łącznie. Przecina przełęcz John Gardner, najwyższy i najbardziej wystawiony na wiatr punkt trasy, z widokiem na Południowe Pole Lodowe. Rezerwacja refugiów i kempingów z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem jest konieczna, bo dwaj autoryzowani operatorzy, Vertice Patagonia i Las Torres, mają ograniczoną liczbę miejsc, które w wysokim sezonie (grudzień-luty) szybko się wyczerpują. Na trasie często można spotkać guanako i kondory, a od 2005 roku w parku obowiązuje całkowity zakaz rozpalania ognia poza wyznaczonymi strefami przy refugiach — po kilku pożarach wywołanych nieostrożnością, które strawiły tysiące hektarów.
Pogoda, wiatr i niezbędny sprzęt
Patagonia słynie z wiatru — porywy ponad 80 km/h są normą w rejonie punktów widokowych, a pogoda potrafi zmienić się ze słonecznej w deszczową w kilka minut. Niezbędna jest odzież warstwowa, nieprzemakalna kurtka przeciwwiatrowa, kije trekkingowe oraz dobrze rozchodzone buty — nigdy nowe, założone dopiero na trasie. Zalecany sezon trwa od października do kwietnia; styczeń i luty to miesiące najbardziej obłożone, ale też z relatywnie najlepszą pogodą, podczas gdy marzec i kwiecień oferują mniej ludzi i jesienne barwy w lasach lenga.
Opcje dla osób bez długiego trekkingu
Nie trzeba iść kilka dni, żeby cieszyć się parkiem. Z Puerto Natales wyjeżdżają jednodniowe wycieczki objeżdżające główne punkty widokowe samochodem, z krótkimi spacerami do miejsc takich jak punkt widokowy Cuernos czy wodospad Salto Grande, kilka minut od parkingu. Wewnątrz parku działają też hotele z widokiem, skąd można wyruszyć na półdniowe spacery bez ciężkiego plecaka — wygodna alternatywa dla osób, które wolą komfort od długotrwałego wysiłku fizycznego. Salto Grande, wodospad między jeziorami Nordenskjöld i Pehoé, dzieli od parkingu zaledwie piętnaście minut spaceru, a daje jedno z najlepszych zdjęć w całym parku bez wielogodzinnego marszu.